Το μεγάλο πρόβλημα στη χώρα μας είμαστε τελικά εμείς οι ίδιοι. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους πολιτικούς μας, την εξουσία και τη δική μας τη σχέση με αυτήν. Μια σχέση έρωτα και μίσους, χωρίς καμία απολύτως εμπιστοσύνη, αλλά συγχρόνως με μία παρηγορητική λήθη, που μας επιτρέπει να συγχωρούμε με την ίδια ευκολία που τιμωρούμε τους εκάστοτε κυβερνώντες. Παρόλα αυτά, εμείς έχουμε τη χαρά να ζούμε και να δουλεύουμε για έναν κλάδο, ο οποίος εδώ και 20 σχεδόν χρόνια διέπεται από μεγάλη διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα: αυστηρές αρχές διακυβέρνησης, συγκεκριμένες απαιτήσεις φερεγγυότητας, πλήρεις ελεγκτικούς μηχανισμούς και λεπτομερής καταγραφή όλων των ισολογιστικών και αναλογιστικών δεδομένων.
Έτσι, εάν ρωτήσει κανείς μια ασφαλιστική εταιρία ή εάν ρωτήσει κανείς την Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών για το πόσα χρήματα έδωσε σε αποζημιώσεις φυσικών καταστροφών, είτε πρόκειται για Daniel είτε για μικρότερες είτε για δασικές πυρκαγιές είτε για οτιδήποτε, η απάντηση είναι έτοιμη, έγκυρη, σωστή και αξιόπιστη. Αν πάλι ρωτήσουμε την κυβέρνηση τι αποζημιώσεις έχει καταβάλει για φυσικές καταστροφές και σε ιδιώτες και σε επιχειρήσεις, η απάντηση που θα πάρουμε θα είναι μηδέν ή στο περίπου. Που για το περίπου βέβαια δεν βρίσκεις άκρη ποτέ. Συνήθως η απάντηση που παίρνουν οι υπεύθυνοι της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών είναι: «Δεν ξέρουμε ακριβώς, γιατί άλλος φορέας πληρώνει το ένα, άλλος φορέας πληρώνει το άλλο, τρίτος φορέας πληρώνει το τρίτο» και κανείς δεν μπορεί να μας πει με ακρίβεια, ούτε με την παραμικρή προσεγγιστική διάθεση, τι έχει καταβάλει η κυβέρνηση για αποζημιώσεις φυσικών καταστροφών.
Αντίστοιχα είναι τα οικονομικά του δημοσίου σε πολλούς τομείς. Πάρτε για παράδειγμα τους δήμους. Οι δήμοι δεν υποχρεούνται να δημοσιεύουν ισολογισμούς. Δεν έχουμε κανένα οικονομικό στοιχείο ούτε για τα έσοδα ούτε για τα έξοδά τους. Κάθε δήμαρχος, κάθε δημοτικό συμβούλιο κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει, όποτε του καπνίσει και λογαριασμό δεν δίνει. Και η χώρα συνεχίζει να έχει καθημερινότητα τραγική, όπου τα πεζοδρόμια είναι φουρτουνιασμένα, όπου τα πάρκα είναι ανύπαρκτα, όπου η βρωμιά επικρατεί και στους δρόμους και στις πλατείες.
Τα σχολικά κτήρια είναι ημιδιαλυμένα, ψιλοκατεστραμμένα και κανείς δεν ξέρει σε ποιον ανήκει τι. Εάν ανήκει στην περιφέρεια, εάν ανήκει στον δήμο, εάν ανήκει σε κάποιο Υπουργείο Παιδείας, Υγείας και τα λοιπά. Μέσα σε όλο αυτόν τον αλαλαγμό, είχα την τύχη να πάω κάποιο ταξίδι με τα παιδιά μου στην Κοπεγχάγη. Το πρωί της ίδιας μέρας άκουσα την κυρία Κεραμέως να λέει ότι το brain drain έχει τελειώσει στην Ελλάδα και ότι κάνουν διάφορες παρουσιάσεις το Υπουργείο Εργασίας μαζί με μεγάλες επιχειρήσεις στο εξωτερικό, προσπαθώντας να πείσουν τα μυαλά της χώρας, που έχουν φύγει στο εξωτερικό, να επιστρέψουν.
Χάρηκα και εγώ που το άκουσα. Χάρηκα που άκουσα τους αριθμούς για το πόσοι άνθρωποι έχουν επιστρέψει από το 2019 μέχρι σήμερα. Αλλά παρόλα αυτά το βράδυ που πήγαμε να φάμε σε ένα πολύ ωραίο ιταλικό εστιατόριο στην Κοπεγχάγη, συναντήσαμε τον Ανέστη. Ανέστης 33 ετών, ενάμιση χρόνο ήδη στην Κοπεγχάγη. Έφυγε τρέχοντας από το Αγρίνιο για να δουλέψει σέρβις σε αυτό το ωραίο εστιατόριο της πρωτεύουσας της Δανίας.
Πιάσαμε την κουβέντα βέβαια και ο Ανέστης είπε: «Άμα έχεις μια δουλειά εδώ, ζεις μια χαρά. Δεν έχεις αγωνία ούτε για το ρεύμα, ούτε για το πετρέλαιο, ούτε για το νοσοκομείο σου. Ζεις τίμια με μια δουλειά. Και δεν σκέφτομαι να γυρίσω πίσω. Είμαι μια χαρά εδώ».
Καλή μας Ανάσταση, Ανέστη…
Μαρίνα Δρακάτου
Το άρθρο Από τον έρωτα στο μίσος… εμφανίστηκε πρώτα στο Private Insurance.
Αναδημοσιεύεται με την άδεια του privateinsurance.gr
