Το ζήτημα της υγείας και της ασφάλειας στην εργασία επανέρχεται με δραματικό τρόπο μετά το πολύνεκρο περιστατικό στη βιομηχανική ζώνη του Ασπροπύργου. Με ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος υπαλλήλων της Εθνικής Ασφαλιστικής επισημαίνει ότι τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συνδέονται με την έλλειψη ελέγχων, την εντατικοποίηση της εργασίας και την ανεπαρκή προστασία των εργαζομένων. Παράλληλα, καλεί τους εργαζομένους όλων των κλάδων να διεκδικήσουν ουσιαστικά μέτρα ασφάλειας και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Εργατικά “ατυχήματα”. Ένα θέμα που αφορά όλους μας.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Πριν λίγες μέρες, ένα ακόμη συνεργείο στη βιομηχανική ζώνη του Ασπροπύργου μετατράπηκε σε κόλαση. Πυρκαγιά και έκρηξη σε επιχείρηση στη συμβολή των οδών Μεγαρίδος και Χίου, άφησαν πίσω τους έναν νεκρό και δέκα τραυματίες, με τους δυο διασωληνωμένους να δίνουν μάχη για τη ζωή τους σε Θριάσιο και Αττικό. Η φωτιά, με ένα φορτηγό-δεξαμενή προπανίου μέσα στις εγκαταστάσεις, απείλησε να εξελιχθεί σε τεράστια καταστροφή και επεκτάθηκε σε γειτονικές επιχειρήσεις. Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους τραυματίες και στις οικογένειές τους και ευχόμαστε ταχεία και πλήρη ανάρρωση.
Όμως δεν θα σταθούμε μόνο στις ευχές. Γιατί αυτό που έγινε ΔΕΝ είναι ένα ακόμα «ατύχημα». Είναι το προβλέψιμο, αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει τη Δυτική Αττική σε πεδίο βολής για την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων. Είναι έγκλημα. Και η κυβέρνηση είχε προειδοποιηθεί.
Όλη η περιοχή λειτουργεί ως «ξέφραγο αμπέλι», δεν υπάρχουν σωστά στελεχωμένες κρατικές υπηρεσίες, που να ελέγχουν τους εργοδότες. Την ίδια στιγμή, αποκαλύπτεται το μέγεθος της εγκατάλειψης: περίπου 460 πυρκαγιές μόνο στον Ασπρόπυργο μέσα σε δύο χρόνια. Δεν είναι κακή τύχη αυτό. Είναι εγκληματική ασυδοσία, με τη σφραγίδα του κράτους που κάνει πως δεν βλέπει.
Να το κρατήσουμε καλά αυτό: ακόμα και όταν η φωτιά έκαιγε, το κέρδος έμπαινε πάνω από τη ζωή. Οι εργαζόμενοι σώθηκαν από τη δική τους συλλογική οργάνωση, όχι από την προστασία που όφειλε να τους παρέχει το κράτος και η εργοδοσία.
Καταγγέλλουμε οτι τα βιομηχανικά «ατυχήματα» δεν πέφτουν από τον ουρανό. Είναι το τίμημα της απορρύθμισης, της υποστελέχωσης του Σ.Ε.Π.Ε., της ανυπαρξίας ουσιαστικών ελέγχων, της λογικής που θυσιάζει τα πάντα στον βωμό του κόστους και του κέρδους. Η ίδια η κυβέρνηση που πανηγυρίζει για «τετραήμερες» και «ανάπτυξη» είναι αυτή που αφήνει τους εργαζόμενους να δουλεύουν δίπλα σε δεξαμενές προπανίου, χωρίς μέτρα, χωρίς ελέγχους, χωρίς σχέδιο εκκένωσης.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ
Πλήρη περίθαλψη και αποκατάσταση όλων των τραυματιών, με ευθύνη και κόστος εργοδοσίας και κράτους. Ουσιαστική, ανεξάρτητη έρευνα για τα αίτια και απόδοση ποινικών ευθυνών στους υπεύθυνους, όχι κουκούλωμα. Μαζικές προσλήψεις επιθεωρητών και πλήρη στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών στη Δυτική Αττική και στις άλλες βιομηχανικές περιοχές. Άμεσο, ουσιαστικό έλεγχο όλων των επικίνδυνων εγκαταστάσεων της βιομηχανικής ζώνης και σχέδια αντιμετώπισης βιομηχανικών ατυχημάτων με τη συμμετοχή των σωματείων. Αυστηρές κυρώσεις στους εργοδότες που παραβιάζουν τα μέτρα υγείας και ασφάλειας. Κατοχύρωση του δικαιώματος των εργαζομένων να διακόπτουν την εργασία, χωρίς καμία απώλεια αποδοχών, όταν κινδυνεύει η ζωή τους.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε οι υπάλληλοι γραφείου στους χώρους δουλειάς δεν διαφέρει και πολύ από την αντίστοιχη των εργατών στις βιομηχανίες.
Τα δικά μας «εργατικά ατυχήματα» λόγω έλλειψης μέτρων ασφάλειας, είναι οι επαγγελματικές ασθένειες που μαστίζουν την τάξη μας λόγω εντατικοποίησης της εργασίας. Η εργασιακή εξουθένωση, η ανισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής λόγω δεκάδων αδήλωτων και απλήρωτων ωρών εργασίας ώστε να επιτευχθούν χωρίς επιπλέον κόστος οι εταιρικοί στόχοι, η εργασιακή ανασφάλεια και το άγχος της καθημερινότητας που βιώνει ο υπάλληλος οδηγούν σε πλήθος χρόνιων παθήσεων που λόγω της πολυπαραγοντικής φύσης τους είναι αδύνατον να αποδοθούν στις πραγματικές αιτίες που τις προκαλούν και να αναγνωριστούν ως επαγγελματικές ασθένειες. Είτε πρόκειται για εργατικά ατυχήματα, είτε για επαγγελματικές ασθένειες ο παρονομαστής είναι κοινός: τα κέρδη των εταιρειών.
Οι εργαζόμενοι μαζικά, ανεξαρτήτως της φύσης εργασίας, οφείλουμε επιτέλους να αφυπνιστούμε και να διεκδικήσουμε το αυτονόητο:
Την εποχή της αυτοματοποίησης, της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ρομποτικής, να μην ζήσουμε χειρότερα από τους ανειδίκευτους εργάτες προηγούμενων γενιών.
Η ζωή κανενός και καμίας εργαζόμενης δεν είναι κόστος παραγωγής. Δεν είναι αναλώσιμο υλικό στη ζώνη κερδοφορίας κανενός.
Συναδελφικά,
Το Δ.Σ. του Συλλόγου
“Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν… τότε…
Σύλλογος“
Αναδημοσιεύεται με την άδεια του insuranceforum.gr
