Ρεπορτάζ insuranceforum.gr
Πόση προσοχή δίνει ένας ασφαλιστικός διαμεσολαβητής στην επιλογή του φορέα στον οποίο εμπιστεύεται την επαγγελματική του εκπαίδευση; Και, κυρίως, γνωρίζει ποιος είναι εκείνος που έχει συντάξει την εκπαιδευτική ύλη, ποιος την παραδίδει και ποιος αναλαμβάνει την επιστημονική και επαγγελματική ευθύνη όσων διδάσκονται;
Τα ερωτήματα αυτά επανέρχονται στο προσκήνιο με αφορμή μια πρόσφατη διαπίστωση του insuranceforum.gr, η οποία δημιουργεί εύλογο προβληματισμό γύρω από τη διαφάνεια που θα πρέπει να χαρακτηρίζει τα εξειδικευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα που απευθύνονται στους επαγγελματίες του ασφαλιστικού κλάδου.
Αφορμή αποτέλεσε ο τυχαίος εντοπισμός διαδικτυακού προγράμματος εκπαίδευσης για ασφαλιστικούς συμβούλους, το οποίο διαφημίζεται με ιδιαίτερα προσιτό κόστος, μόλις 25 ευρώ μηνιαίως.
Πρόκειται για ένα πρόγραμμα διάρκειας 10 μηνών και συνολικά 440 ωρών, το οποίο περιλαμβάνει 18 θεματικές ενότητες και απευθύνεται τόσο σε νέους ή υποψήφιους επαγγελματίες της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης όσο και σε εργαζομένους ασφαλιστικών επιχειρήσεων, πρακτορείων και δικτύων διανομής που επιθυμούν να ενισχύσουν τις γνώσεις τους.
Μέχρι εδώ, ασφαλώς, τίποτα το μεμπτό. Αντιθέτως, η πρόσβαση σε οικονομικά προσιτή επαγγελματική εκπαίδευση αποτελεί θετική εξέλιξη, εφόσον συνοδεύεται από την απαιτούμενη ποιότητα και αξιοπιστία.
Εκείνο, ωστόσο, που προκάλεσε την προσοχή της συντακτικής ομάδας ήταν ότι, παρά την αναλυτική παρουσίαση του προγράμματος, δεν εντοπίστηκε ονομαστική αναφορά στους εκπαιδευτές ή στον επιστημονικά υπεύθυνο της συγκεκριμένης εκπαιδευτικής ύλης.
Στην παρουσίαση υπάρχουν πληροφορίες για την αδειοδότηση του φορέα, τη μεθοδολογία διδασκαλίας, την εκπαιδευτική πλατφόρμα, τους στόχους, τις δεξιότητες που αναμένεται να αποκτήσουν οι συμμετέχοντες, ακόμη και για τον τρόπο καταβολής των διδάκτρων. Όχι όμως, τουλάχιστον στο δημοσιευμένο υλικό που εξετάστηκε, για την ταυτότητα εκείνων που έχουν αναλάβει να μεταδώσουν αυτή την εξειδικευμένη γνώση.
Για τον λόγο αυτό, το insuranceforum.gr υπέβαλε σχετικό ερώτημα μέσω της ιστοσελίδας του φορέα, ζητώντας να πληροφορηθεί ποιοι είναι οι υπεύθυνοι του προγράμματος.
Μέχρι τη σύνταξη του παρόντος, δεν είχε ληφθεί καμία απάντηση.
Αντίστοιχο ερώτημα υποβλήθηκε και δημόσια, μέσω των κοινωνικών δικτύων του εκπαιδευτικού οργανισμού. Με έκπληξη, ωστόσο, η συντακτική ομάδα διαπίστωσε στη συνέχεια ότι το σχετικό σχόλιο είχε αφαιρεθεί.
Προφανώς, τα παραπάνω δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ανεπαρκούς εκπαίδευσης ή οποιασδήποτε παρατυπίας. Δημιουργούν, όμως, ένα απολύτως εύλογο ερώτημα:
Γιατί να μην είναι εξαρχής διαθέσιμη η ταυτότητα των ανθρώπων που αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν επαγγελματίες ενός τόσο εξειδικευμένου κλάδου;
Πρόγραμμα 440 ωρών: Ποιος έχει την ευθύνη της εκπαιδευτικής ύλης;
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον εάν εξετάσει κανείς το εύρος του συγκεκριμένου εκπαιδευτικού προγράμματος.
Δεν πρόκειται για ένα απλό ολιγόωρο webinar ή για μια γενική παρουσίαση της ασφαλιστικής αγοράς.
Σύμφωνα με τη δημοσιευμένη περιγραφή του, το πρόγραμμα φιλοδοξεί να καλύψει σχεδόν ολόκληρο το φάσμα των βασικών γνώσεων και επαγγελματικών δεξιοτήτων ενός ασφαλιστικού συμβούλου.
Από τις θεμελιώδεις αρχές της ιδιωτικής ασφάλισης, την ασφαλιστική σύμβαση και τις ασφαλίσεις ζωής, υγείας και περιουσίας, μέχρι τη διαχείριση κινδύνων, τις επαγγελματικές ασφαλίσεις, την ανάλυση ασφαλιστικών αναγκών, τις πωλήσεις, τη διαχείριση χαρτοφυλακίου, τις αποζημιώσεις και το κανονιστικό πλαίσιο.
Μάλιστα, στη μεθοδολογία του προγράμματος γίνεται αναφορά σε επιστημονική εγκυρότητα, εκπαιδευτικό υλικό, μελέτες περίπτωσης και βιβλιογραφικές πηγές.
Όταν, όμως, ένας εκπαιδευτικός φορέας διαθέτει ένα πρόγραμμα 440 ωρών, το οποίο εκτείνεται σε δέκα μήνες και φιλοδοξεί να καλύψει ένα τόσο ευρύ και εξειδικευμένο γνωστικό αντικείμενο, η ταυτότητα των ανθρώπων που έχουν αναλάβει την εκπαιδευτική του ευθύνη δεν μπορεί να θεωρείται δευτερεύουσα πληροφορία.
Η αδειοδότηση ενός Κέντρου Δια Βίου Μάθησης αποτελεί ασφαλώς σημαντικό στοιχείο, δεν απαντά όμως αυτομάτως στο ερώτημα ποιος διαθέτει την εξειδικευμένη ασφαλιστική γνώση για να διδάξει το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Άλλωστε, η γνώση της ασφαλιστικής αγοράς δεν εξαντλείται στην παράθεση θεωρητικών εννοιών. Προϋποθέτει κατανόηση του θεσμικού πλαισίου, των ασφαλιστικών προϊόντων, των πρακτικών της διανομής και των πραγματικών επαγγελματικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι άνθρωποι του κλάδου.
Ποιος, λοιπόν, έχει συντάξει την ύλη; Ποιος έχει ελέγξει την ορθότητά της; Ποιος φροντίζει για την επικαιροποίησή της όταν αλλάζει το κανονιστικό περιβάλλον; Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το περιεχόμενο που τελικά παραλαμβάνει ο εκπαιδευόμενος;
Πρόκειται για ερωτήματα που κάθε υποψήφιος συμμετέχων δικαιούται να θέσει και να λάβει σαφείς απαντήσεις.
Η ασφαλιστική εκπαίδευση δεν είναι ένα οποιοδήποτε διαδικτυακό σεμινάριο
Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση αποτελεί ένα επάγγελμα με συγκεκριμένες κανονιστικές απαιτήσεις, υποχρεώσεις πιστοποίησης γνώσεων, διαρκή επαγγελματική εκπαίδευση και αυξημένη ευθύνη απέναντι στον καταναλωτή.
Η Τράπεζα της Ελλάδος, μέσω της Διεύθυνσης Εποπτείας Ιδιωτικής Ασφάλισης, έχει μεταξύ των αρμοδιοτήτων της την πιστοποίηση των επαγγελματικών γνώσεων και την έγκριση των σεμιναρίων επανεκπαίδευσης των διανομέων ασφαλιστικών προϊόντων.
Παράλληλα, το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προβλέπει υποχρέωση επαγγελματικής εκπαίδευσης τουλάχιστον 15 ωρών ετησίως για τα πρόσωπα που υπάγονται στις σχετικές διατάξεις.
Οι ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές καλούνται, επιπλέον, να ανταποκρίνονται σε απαιτήσεις επαγγελματικής αστικής ευθύνης, συμμόρφωσης, διαφάνειας και ορθής ενημέρωσης των πελατών τους.
Είναι, επομένως, τουλάχιστον παράδοξο να απαιτείται από έναν επαγγελματία να αποδεικνύει διαρκώς την επάρκειά του, αλλά να μη θεωρείται εξίσου αυτονόητο ότι εκείνος που αναλαμβάνει την εκπαίδευσή του θα πρέπει να παρουσιάζει με σαφήνεια τη δική του επαγγελματική και επιστημονική επάρκεια.
Ένα πρόγραμμα μπορεί να περιλαμβάνει ενδιαφέρουσα θεματολογία, σύγχρονη εκπαιδευτική πλατφόρμα και ελκυστική τιμολόγηση. Όλα αυτά, όμως, δεν υποκαθιστούν την ανάγκη να γνωρίζει ο εκπαιδευόμενος ποιος βρίσκεται πίσω από το περιεχόμενο που αγοράζει.
Και βεβαίως, θα πρέπει να υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα σε ένα γενικό πρόγραμμα επιμόρφωσης, ένα πρόγραμμα προετοιμασίας για εξετάσεις πιστοποίησης και ένα εγκεκριμένο πρόγραμμα επανεκπαίδευσης που μπορεί να αξιοποιηθεί για την εκπλήρωση των σχετικών κανονιστικών υποχρεώσεων.
Η συμμετοχή σε οποιοδήποτε εκπαιδευτικό πρόγραμμα δεν συνεπάγεται αυτομάτως την απόκτηση επαγγελματικής πιστοποίησης από την εποπτική αρχή.
Η ασφαλιστική αγορά έχει ήδη πληρώσει ακριβά την εμπιστοσύνη της
Ο προβληματισμός αυτός δεν προκύπτει σε ιστορικό κενό.
Στην ασφαλιστική αγορά παραμένουν ακόμη νωπές οι μνήμες παλαιότερης υπόθεσης, κατά την οποία πρόσωπο που αυτοπαρουσιαζόταν ως εκπαιδευτής και προέβαλλε διεθνή επαγγελματική παρουσία κατάφερε, σύμφωνα με τις καταγγελίες που είχαν διατυπωθεί τότε, να εισπράξει σημαντικά χρηματικά ποσά από επαγγελματίες, προσφέροντάς τους τίτλους εκπαίδευσης των οποίων η αναγνωρισιμότητα και η πραγματική αξία αμφισβητήθηκαν έντονα.
Μεταξύ των ζητημάτων που είχαν προκαλέσει ερωτήματα ήταν και η προβολή υποτιθέμενων επαγγελματικών εγκαταστάσεων σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού, οι οποίες, κατά τις σχετικές αναφορές, δεν ανταποκρίνονταν στην εικόνα διεθνούς εκπαιδευτικού οργανισμού που παρουσιαζόταν.
Η αναφορά στην παλαιότερη αυτή υπόθεση δεν επιχειρεί κανέναν συσχετισμό με σημερινούς εκπαιδευτικούς φορείς. Υπενθυμίζει, ωστόσο, πόσο εύκολα μπορεί η ανάγκη για επαγγελματική αναβάθμιση να αποτελέσει πεδίο εκμετάλλευσης όταν απουσιάζει ο στοιχειώδης έλεγχος από την πλευρά του ενδιαφερομένου.
Ιδιαίτερα όταν ένα πιστοποιητικό παρουσιάζεται ως επαγγελματικό προσόν, ο ενδιαφερόμενος οφείλει να γνωρίζει ποιος το εκδίδει, τι ακριβώς πιστοποιεί και εάν διαθέτει οποιαδήποτε θεσμική ή επαγγελματική αναγνώριση.
Πέντε ερωτήματα πριν από την εγγραφή σε ένα πρόγραμμα
Η συνεχής επιμόρφωση είναι απαραίτητη και η ύπαρξη περισσότερων εκπαιδευτικών επιλογών μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει για την ασφαλιστική αγορά.
Ωστόσο, πριν από την εγγραφή σε οποιοδήποτε εξειδικευμένο πρόγραμμα, είτε πρόκειται για έναν μεμονωμένο διαμεσολαβητή είτε για μια επιχείρηση που επιθυμεί να εκπαιδεύσει το ανθρώπινο δυναμικό της, αξίζει να ζητούνται απαντήσεις σε πέντε βασικά ερωτήματα:
- Ποιοι είναι οι εκπαιδευτές; Υπάρχουν διαθέσιμα ονόματα, βιογραφικά και στοιχεία επαγγελματικής εμπειρίας;
- Ποιος έχει την ευθύνη του εκπαιδευτικού περιεχομένου; Υπάρχει επιστημονικός υπεύθυνος και διαδικασία επικαιροποίησης της ύλης;
- Τι ακριβώς προσφέρει η ολοκλήρωση του προγράμματος; Πρόκειται για απλή βεβαίωση παρακολούθησης, πιστοποιητικό ολοκλήρωσης ή πρόγραμμα με συγκεκριμένη θεσμική αναγνώριση;
- Εάν προβάλλεται ως πρόγραμμα υποχρεωτικής επανεκπαίδευσης, διαθέτει τη σχετική έγκριση της Τράπεζας της Ελλάδος;
- Υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικής επικοινωνίας με τον φορέα; Μπορεί ο ενδιαφερόμενος να λάβει σαφείς απαντήσεις πριν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό;
Τα παραπάνω δεν αποτελούν υπερβολικές απαιτήσεις. Είναι τα στοιχειώδη στοιχεία διαφάνειας που θα πρέπει να συνοδεύουν μια υπηρεσία επαγγελματικής εκπαίδευσης.
Άλλωστε, η χαμηλή τιμή δεν αποτελεί ένδειξη χαμηλής ποιότητας, όπως αντίστοιχα το υψηλό κόστος δεν εγγυάται την αξιοπιστία.
Το ουσιαστικό κριτήριο είναι η τεκμηρίωση της παρεχόμενης γνώσης και η δυνατότητα του εκπαιδευόμενου να αξιολογήσει εκείνους στους οποίους εμπιστεύεται την επαγγελματική του εξέλιξη.
Η ασφαλιστική αγορά έχει ανάγκη από περισσότερη και καλύτερη εκπαίδευση. Όχι απλώς από περισσότερα πιστοποιητικά.
Και σε έναν κλάδο όπου η εμπιστοσύνη αποτελεί θεμελιώδη επαγγελματική αξία, όσοι αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους του οφείλουν πρώτοι να την καλλιεργούν.
Γιατί, τελικά, πριν εμπιστευτεί κάποιος έναν επαγγελματία για να τον εκπαιδεύσει, δικαιούται τουλάχιστον να γνωρίζει ποιος είναι.
Αναδημοσιεύεται με την άδεια του insuranceforum.gr
